‘Wá vinde d’r nou zellef van?’

‘Wá vinde d’r nou zellef van?’

22 februari 2022 Verhalen 0
boek-leiderschap-coach

Harrie Timmermans, gemeentesecretaris Heusden en voorzitter supportersvereniging PSV over heelheid, openheid en vertrouwen

Beluister dit verhaal hier

Dromen. Doen. Heusden. Ik moet je eerlijk bekennen dat ik bij het horen van deze slogan dacht dat ik Jiskefet-achtig in de maling werd genomen. Een grap uit de categorie Yes, we Meppel. En eventjes dacht ik heel cynisch: ja leuk zo’n afdeling city-marketing in de provincie, maar dat is toch allemaal gebakken lucht. Hebben ze wel een vergunning voor die slogan geregeld? Maar al googelend vond ik algauw op de site van Gemeente Heusden  hun slogan – deze bestaat echt – en wat die betekent:

‘Als gemeente creëren we een omgeving waarbinnen burgers, bedrijven en organisaties hun dromen waar kunnen maken. Mits zij bereid zijn hiervoor ook zelf initiatief te tonen en inspanningen te verrichten. Zo is voor iedereen de hoogste mate van ontplooiing mogelijk. Dromen. Doen. Heusden.’

Kijk aan. Dat klinkt al heel echt. Sterker nog, dat klinkt doordacht, doorleefd en ergens best wel wijs. Ze belonen initiatief en positieve daden. Met als einddoel, klaarblijkelijk, de hoogste mate van ontplooiing. Niet een mooiere stoep of een ‘leefbare’ omgeving, nee, de hoogste mate van ontplooiing. Alsof Carl Jung, de invloedrijke negentiende-eeuwse psycholoog die het aantrekkelijke idee lanceerde dat ieder mens zichzelf wil worden, zelf betrokken was bij ‘projectgroep slogan Heusden’. 🙂 Jungs idee van realisatie van het zelf is een proces dat gekenmerkt wordt door de vereniging van tegenstellingen in de mens, zoals goed en kwaad, licht en schaduw, binnen en buiten. Alles mag er zijn, alles is er. Die behoefte om jezelf te worden met al je kanten wordt ook wel heelheid genoemd.

Daar maakt een gemeente in Brabant dus ruimte voor. Daar moet ik meer over weten. Hop, mijn Dacia in en op pad naar Harrie Timmermans. Harrie is de gemeentesecretaris – wat wil zeggen chef ambtenaren van Heusden – en hij is voorzitter van de supportersvereniging van PSV. 

‘Welkom in mijn mancave,’ zegt spraakwaterval Harrie als hij me voorgaat in zijn werkkamer. Bij mancave denk ik eerder aan bier, tieten en een dartbord dan aan de chesterfield, de honderden boeken en het mini-PSV-museum dat ik aantref in het kamertje in Harries huis. Aan de ene kant van de kamer staan managementboeken, biografieën en andere serieuze literatuur. Aan de andere kant staan sportboeken, replica’s van voetbalbekers, er hangt een PSV-shirt vol handtekeningen en foto’s van bekende voetballers als Ruud van Nistelrooij die Harries – toen nog – peuterdochter vasthouden. In het midden van de kamer zit Harrie inmiddels, in al zijn jongensachtige charme gekleed in een knalrood Adidas trainingspak, aan zijn bureau. Toen ik Harrie eerder ontmoette op zijn werk droeg hij een mooi blauw pak met stropdas. Dat pak stond hem voortreffelijk en dit trainingspak lijkt hem ook als gegoten te zitten.

‘Eerlijk gezegd was die slogan Dromen. Doen. Heusden. toen ik binnenkwam een paar jaar geleden meer marketing dan realiteit,’ zegt Harrie. Ze wilden het echt wel zijn, de plek zijn waar dromen waarmaken mogelijk is, maar hoe dan? Want je hebt burgers en ondernemers die iets willen en je hebt regels en wetgeving die iets beperken.

Plus: ambtenaren die jarenlang op regels en de handhaving daarvan zijn afgerekend gaan niet vanzelf dingen ‘mogelijk maken’. Harrie begon maar gewoon door enerzijds ‘permanent op campagne te gaan’ en de boodschap overal te verkondigen: wij willen mogelijk maken. En anderzijds door die boodschap te leven. Eigenlijk door het ingebakken dilemma van die boodschap te leven. Dat deed hij door eerst zijn eigen dilemma’s te delen met zijn team en later in videoboodschappen aan alle collega’s. Vervolgens nodigde hij mensen uit om hún dilemma’s te delen. Welke lastige vragen kwamen er van burgers? Met welke ondernemers wisten ze geen raad? Wat maakte het lastig? Keer op keer realiseerden zij zich toen, dat het lastige was dat ze buikpijn kregen van deze vragen. Buikpijn omdat de regels iets anders voorschreven dan wat ze als mens zouden willen doen. De vraag Wa vinde dr nou zelf van? werd een nieuwe leidraad. Dat is Brabants voor: wat zegt jouw gevoel, waarom doe jij dit werk en wat geeft jou betekenis? Brabants voor: haal de twijfel naar binnen.

‘Dilemma’s moet je met elkaar delen.’

Harrie geeft een voorbeeld: ‘Een van onze medewerkers zat eens thuis op Facebook, gewoon haar privédingen te doen en ze zag een post voorbij komen van iemand die een trouwring had gevonden. Die moet terug schreeuwde haar onderbuik. Op het werk is ze in wat databases gedoken (wat absoluut niet mag) en is ze gaan zoeken naar trouwdata die matchten met de inscriptie in de ring. Wonder boven wonder vond ze wie de eigenaar moest zijn. De collega volgde verder heel strikt de privacyregels en trad op als tussenpersoon om de ring bij de juiste persoon te bezorgen. Vinder blij, eigenaar blij, iedereen blij.’ Uiteraard kwam er ook trammelant van, want dit was echt niet volgens de regels. Vaderlijk steunde Harrie de collega, omdat ze het goed heeft gedaan volgens de menselijke bedoeling en tegelijkertijd wees hij haar erop dat ze in het vervolg een legale manier moest inzetten om aan de juiste data te komen. Die er ook bleek te zijn, via een ambtelijke omweg. ‘Iemand afrekenen, daar doen we niet aan, bij mogelijk maken hoort ook dat we soms fouten maken waar we van kunnen leren. Dus delen wij dit soort verhalen met elkaar,’ aldus Harrie. Zo help ik mijn kinderen ook te groeien, realiseer ik me.

Beschutting bieden en tegelijkertijd de verantwoordelijkheid leggen daar waar die hoort. Dat blijkt een van Harries geheime wapens. ‘Dat werkt dus als je mensen ook het vertrouwen geeft,’ aldus Harrie. ‘Het zijn geen kleuters.’ Zo kreeg hij onlangs – als voorzitter van de supportersvereniging van PSV – een spannend verzoek van supporters die ‘als ze gebeld worden om in een weiland een potje te matten met supporters van een andere club, zij dat met plezier zouden doen’. Zij wilden de verplichte lange busreis naar Groningen – waar PSV speelde – graag in een partybus afleggen. ‘De halve wereld ziet die mensen als losgeslagen apen en zet ze het liefst achter tralies. Maar ik geloof ook in hen.’ Dus ging Harrie het gesprek aan. Hij deelde zijn zorg met de supporters: als er iets met die bus van drieënhalve ton zou gebeuren, dan heeft iedereen een groot probleem, ook andere supporters zouden erop aangekeken worden en dan zou het dan meteen einde verhaal zijn. Dat snapten zij. ‘De bus kwam schoner terug dan dat ze hem mee hadden gekregen,’ glundert een trotse Harrie.

‘Je bent niks meer als een ander, maar ook niks minder.’

Harrie is ook trots op zijn ouders. Zijn moeder, die overleed toen Harrie negentien was, zat vol wijsheden en die inspireren hem nog steeds. Je bent niks meer als een ander, maar ook niks minder, is een spreuk van zijn moeder die Harrie gevormd heeft. Dat maakt dat hij altijd open wil zijn. Want dan ben je in zijn ogen pas echt gelijk aan de ander. Terwijl hij dit vertelt, schijnt de zon achter Harrie ineens laag en fel naar binnen door het raam van zijn werkkamer. Ik raak erdoor verblind en zie alleen Harries contouren terwijl hij verder vertelt. Ik weet niet of hij mij nog ziet, of überhaupt naar me kijkt, of besef heeft dat ik er ben. Ik stel geen vragen meer, Harrie vertelt door en door over zijn leermeesters, er is een krachtige bron aangeboord die schier onuitputtelijk is. Wat een mystieke ervaring.

Uit zijn verhaal blijkt dat we in zijn ouderlijk huis zitten, in de toenmalige slaapkamer van zijn ouders.‘Ook al zie ik wel dingen waar ik het nu als volwassene niet mee eens ben en dus anders probeer te doen, maar mijn moeder en vader en mijn omaatje zijn mijn leermeesters geweest,’ zo eert Harrie zijn voorouders. ‘En mijn vrouw is mijn grootste leermeester, omdat zij mij voorleeft hoe je met volle overgave puur en zuiver kunt zijn.’ 

Als Harrie eenmaal uitgepraat is, vraag ik of hij zelf een leermeester is. ‘Dat raakt me, maar ik weet niet goed waarom,’ zegt Harrie. ‘Volgens mij ben jij dat voor jouw mensen,’ zeg ik hem. Zo open als maar zijn kan antwoordt Harrie: ‘Ja, dat zou mooi zijn, om zoveel voor anderen te mogen betekenen. Ergens weet ik dat het gebeurt, dat ik dat voor anderen ben, een leermeester, en tegelijkertijd wil ik daarvan wegblijven. Want wie ben ik om die persoon te mogen zijn?’ 

Alleen deze opmerking al leert mij zoveel over acceptatie, openheid en worstelen met jezelf en dat van jezelf mogen, dat ik er een brok van in mijn keel krijg en hem wil helpen. ‘Probeer het eens uit,’ zeg ik tegen Harrie. ‘Probeer eens actiever anderen een beetje Harrie mee te geven. Zet soms iemand een week in jouw functie. Vanuit het vertrouwen dat je hebt in de ander.’ Hij knikt en neemt de suggestie in zich op. ‘Ja, dat zou me wel rust geven, als ik dan ook meer misbaar zou kunnen worden op die manier.’ Het wordt stil en blijft een poos stil. De zon verdwijnt weer achter de wolken en ik zie Harrie weer. Alsof we bij toverslag wakker worden gaan we ineens allerlei PSV-parafernalia bekijken en als kleine jongens over voetbal praten. 

Als ik wegrijd, loopt hij me na, de straat op, zwaait me uit. Alsof hij nog een laatste glimp wil opvangen van zijn neefje dat kwam logeren.

Harrie stopte als voorzitter van de supportersvereniging van PSV in februari 2022.

boek-leiderscap-maakruimte-coach

Dit is een verhaal uit het boek Maak ruimte en laat je mensen shinen. Bestel hier jouw exemplaar.

Wil jij jouw ervaringen delen, leren en groeien met andere leiders? Kom dan eens naar een van de ruimtemaakers bijeenkomsten.

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.