Ik heb een klein geheim en dat koester ik nog even

Ik heb een klein geheim en dat koester ik nog even

9 september 2020 Verhalen 0

Ken je dat? Dat je aan iets nieuws werkt en dat je het heel spannend vindt om er echt mee naar buiten te treden? Om je weer echt te laten zien? Om je werk vrij te laten in al zijn kwetsbaarheid?

Precies op dat punt zit ik nu.

Ik heb iets moois en nog geheims en ik koester dat nog even. Zelfgenoegzaam, op een warme plek. Alsof ik met mijn dochtertje op het strand zit en wil dat dat moment nooit eindigt. Ik zou het ‘het liefste in een doosje willen doen, en bewaren, heel goed bewaren,’ zou Donald Jones zingen.

Maar ook: If you love it set it free. Daar ben ik bijna aan toe.

Sinds een jaar werk ik namelijk, vrij stilletjes voor mijn doen, aan #ruimtemaakers. Deze site en alles wat er mee samenhangt dus.

Ik sprak bijzondere leiders om van te leren over hoe zij ruimte maken. Voor zichzelf en voor hun mensen. Daar komt een boek van, Maak Ruimte. Durf ik nu te beweren. Tenminste, als het gedragen wordt.

Omdat ik wil dat het boek gedragen wordt door de mensen voor wie het bedoeld is, komt er een crowdfunding aan. Ik maak het mogelijk om nu al boeken aan te vragen, zodat ik zeker weet dat het boek nodig is en niet mijn ego-dingetje blijft. De eerste aanvragen zijn al binnen. Dat moedigt mij enorm aan om er straks op uit te gaan om er meer te vragen.

Bij voldoende aanvragen, zo’n 200, is er genoeg draagkracht en budget en komt het boek er daadwerkelijk. Lukt dat niet? Dan niet. Zooo spannend om het zo doen. Ik moet het dus al deels laten zien voor het af is. Maar het voelt ook zo kloppend. Binnenkort ga ik dus al verhalen delen. En dat is mijn kleine mooie geheim. Niet dat ik dit doe. Maar wat. De inhoud. De teksten en ideeën om te delen. De inzichten en ervaringen van al die leiders. Hun verhalen over wat hén raakt. Die zitten nu nog in het doosje. Ik ben me bewust van mijn verantwoordelijkheid. Van dat ik hen ook een beetje laat zien.

Ik hoef alleen nog maar op de ‘publiceer knop’ te drukken en het eerste verhaal is online. Want zo ver ben ik inmiddels… Mijn wijsvinger hangt soms al boven die knop. En krabbelt dan weer snel terug naar mijn wang alsof ik daar jeuk heb.

Ook organiseer ik samen met Mieke Miltenburg sinds een jaar ontmoetingen voor leiders. Waarin zij belangenvrij en informeel hun ervaringen kunnen delen en zo samen groeien. Ik verbaas me nog steeds dat deelnemers gewoon terugkomen. En van steeds verder naar Nijmegen komen om mee te doen. Daar maken we nu zoetjesaan een lidmaatschap van, iedere leider kan ruimtemaaker worden. Ook weer zoiets. Wat ga je precies bieden en wat ga je daarvoor vragen? Een hele puzzel. En hoe past dat bij het boek, de online verhalen?

Vast dank aan iedereen die me hielp en nog gaat helpen. Jullie zijn goud waard.

Met hartelijke groet,

Juul

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.